رواية أحببت بصيرته(ج6) بقلم مريم نصار

فتون : السكينه وقعت من أيدها وعينيها مفتوحه ع الاخر بصدمه كبيره جدا . وهمست سحر ..

سحر : لما شافت علاء جريت علشان تبعد المطوه بعيد عن فتون .لكن القدر خلاها تقف قدامها وهي الل اضربت باالمطوه . وجت في جنبها وشهقت بصوت عالى . ووقعت ع الأرض ..

فتون : بصدمه كبيره ورعب. نزلت ع ركبها . ودموعها زى المطر . وقالت برعب سحر ..سحر ردى عليا ياسحر ..

سحر : فتحت عينيها ببطء وبتنهج . انا خايفه اموت يافتون . خايفه اقابله وانا كلى زنوب سامحينى . سامحينى ابوس ايدك .

فتون : بتعيط بشهقات مسمحاكى ياسحر بس فوقى . والله مسمحاكى . فتحى عينيكى خلاص كل حاجه اتحلت وعلاء مش هيعرف يهددك تانى . وهيتسجن صدقينى بس فوقى ..

سحر : بتعب شديد . انا كنت عايزه اقول ل حسن . واحكيله كل حاجه . بس قوليله انتى بقى . وقوليله سحر محبتش غيرك عشان كدا الشيطان عماها . خليه هو كمان يسامحنى .وقولى لا بويا يسامحنى ..

فتون : بتعيط بوجع كبير . انتى مش هتقولى حاجه ل حسن. حسن مش لازم يعرف . وانتى هتعيشي . فوووقى ياسحر الله يخليكى ..

علاء : واقف ومش عارف يعمل ايه . وبينهج . وسمع كلام فتون إن مفيش دليل عليه . وأنه هيتسجن . وقال بِغل لاا مدام انا هروح ف داهيه يبقى لازم اخد حقى منك .. وقرب من فتون . وخبطها بالمطوه ع راسها من الخلف واتجرحت واغمى عليها ..

سحر : بتتشاهد . واتصدمت وخافت ع فتون . ومسكت رجل علاء وهو بيشيل فتون . وقالت سيبها . سيبها ياعلاء .

علاء : خبى وشه وشال فتون . وزق سحر برجله. وفتح الباب بشويش وبص يمين وشمال . ونزل بسرعه ..

محمد : راجع هو وسميره . وشاف حد شايل واحده وبيركب توكتك . لكن الدنيا ليل . وقال اله مين الل شايل الست دى ؟

سميره : واله مانا عارفه ياحج . يمكن حد تعبان ولا حاجه ..

محمد : بدهشه ايه الصوت ده ؟ صوت دوشه ف البيت . تعالى بسرعه استر يارب . ودخلو العماره ..

علاء : اطلع بسررررعه .

السواق : بعدم فهم . ايه ده مين دى انت خاطفها ولا ايه؟

علاء : طلع المطوه . اطلع ياض من هنا بدل ماخليك تحصل المرحومه الل فوق . ودى اختى وكانت هربانه يلا اتكل ..

السواق : خاف ماشي . ماشي. وساق التوكتك .

علاء : اطلع اخر الشارع ده . هتلاقى طريق . وصلنى لآخر الطريق ده ..

السواق : سايق .. وجواه مرعوب . يادى المصيبه . انا هعمل ايه دلوقتي . معقول دى أخته والله ما عارف اعمل ايه. ده شكله بلطجى ومسطول وهيقتلنى ..