قصة بئر الحرمان من سلسلة حكاية قلوب وردية وأقنعه سوداء بقلم مروة حمدي

مريم وصوتها طالع بالعافية: هاتوه.

اخدته عمتها وحطته بين ايدها وريحها كمال على الكنبة وشوية وشوية لاحظوا كلهم أن لون الولد بدأ يرجع طبيعى وبدل يحرك رأسه وهو بيتمسح فى رقبه مريم وهى كمان دموعها بتنزل وبتحضنه بلهفه وبتبوسه وبعد شوية طلع صوته: ماماااا.

مريم ببكاء: روح ماما ال كانت هتروح منها يا كمال.

ده كله والواقفين مستغربين من ال هما شايفبنه وبعد ما تطمنوا على الولد وسابوه معاها.

عمته بحده مسكت دينها ورفعت وشها وقاالت بعصبية: ال بيحصل ده مش طبيعى، عملتى ايه فى الواد يا مريم.

كمال: ايه ال بتقوليه ده يا أمى.

امه: استنى يا كمال انا ملاحظه ان علاقة مريم بالولد متغيرة بقالها فترة الولد مبقاش يطيق يقعد فى حضنى حتى مش عايز غيرها قولت يمكن اتعود عليها بس لو ال حصل قدامنا ده شايفينه طبيعى قولولى.

ندى: وبكاء الهيسترى فى يوم الاجازة وسكرته بس لماينزل ليها وخوفه منى.

ام ندى: الواد من كتر العياط وشه زرق ونفسه اتكتم كاز هيروح فيها.

عمتها: انطقى يا مريم

كمال بعصبيه مسكها من دراعها: مريم لو مخبية حاجه قولى يا مريم.

مريم بهروب: هخبى ايه هو بس متعلق بيا وانا متعلقه بيه

مسكته حماتها من بين ايديها فجاءه ودخلت بيه اوضه وقفلت على نفسها وضراخ الولد ملى البيت ومريم جريت على الباب تخبط : لا يا عمتى لا هيرجع للحالة تانى لسه ماخدتش نفسه أخرجى يا عمتى اخرجى وانا هقول.

خرجت عمتها وهى ماسكاه وحطته تانى فى ايدها :؛عملتى ايه يا مريم.

قعدت مريم فى النص وهما واقفين حواليها كانت زى المتمه مرعوبة وخفيفه بتحضن فى كمال تاخد من حضنه القوة وبدموع قالت: من شهر اول كلمه قالها كمال كانت ماما قالهالى انا يومها الدنيا مسعتنيش من الفرحه، اتصلت غلى هند صاحبتى وقولتيلها.

هند: يختاى فرحتك بيه هتخلص بدرى بدرى لما امه تعرف.

مريم: ليه بتقولى كده؟

هند: ياسلام لما انت بتستخبى منها لما بتيجى تاخده وكلكم مخبين عليها انه ساعات بينام عندك لما تعرف هتهد الدنيا، وال زى دى غلاوية هتعوز تحرق قلبك والاكيد هتبعده عنك.

مريم ببكاء وهى حضنه كمال: لا تبعدى عنه لا، انشالله اعيش خدامه تحت رجليها بس تبعد عنى كمال لا.

هند: ايه رايد انا عندى الحل ال يخليها هى بنفسها تجيبه ليكى.

مريم: الحقينى بيه.

هند: نعمل عمل نربطه بيكى انتى وهى كده كده بترميه ليكموا يعنى مش فى دماغها وتخلف غيره عادى والولد يعيش معاكى ومعاها فى نفس البيت العمر كله.