قصة بئر الحرمان من سلسلة حكاية قلوب وردية وأقنعه سوداء بقلم مروة حمدي
بعد وقت هند بصوت وروح ميته: انا مروحه يا مريم ادعيلي يامريم قلب طليقى يحن وارجع اشوف عيالي ابويا رحله الصبح وخايفة اروح يقولى مرديش.
دخلت ام مريم: لا وافق يا هند وابوكى مشيعلك تحت والعيال عندكم فى الدار.
هند من فرحتها جريت من غير ولا كلمه ابتسمت عليها ام مريم وراحت قعدت جنب بنتها اخدتها فى حضنها وطبطبت عليها وبدموع: قادر ربنا يطبطب على قلبك يابنتى.
وعند ندى فى شقة مامتها،دخلت عليها لاقتها محضرة شنطتها: على فين يا ندى.
ندى: على بيتى ياماماهانى حب عمرى وابوابنى ولة كان هو غلط فأنا كمان غلطت ومش هفضل حاطه ايدى على خدى مستنياه وخصوصا انى زودتها بجد فى اخر مرة انا مش عارفة كان مالى ولا بفكر ازاى لازم ارجع والم بيتى احاول عشان حتى لو فشلت ابص فى عين ابنه واقوله انى حاولت أصلح غلطى.
امها بتشجيع: عين العقل يابنتى.
وفى العمارة عند كمال من اليوم اياه لا كمال ولا هانى ولة واحد فيهم رجع شقته الاتنين كانوا عند امهم قافل على نفسه الباب: وامهم فى الصالة بتبص على كل باب شوية بحسرة:اناعملت ايه ياربى البيت خرب، عيالى حواليا مكسورين، ال كانت رجلى وايدى مشيت لابقيت عارفة اكل ولااشرب من غيرها، حتى ندى بمشاكلها كانت عامله حس فى البيت ولا كمال حته من كبدى وصوته بيرقص حيطان البيت حواليا، البيت بقا فاضى ميت مفيهوش روح، يامين يرجعهم حواليا من تانى, انت القادر على كل شى يارب.
عند هانى فى الاوضه: ماسك تليفونه بيقلب فى صورة هو وندى من وقت الجامعه اول مرة شافها ووقع فى حبها اللحظه ال اعترف غيها يوم خطوبتهم وبتنهيده: مين فين ال وصلنا لهنا يا ندى، اتحبسنا فى قمقم ضيق مش عارفين نتنفس منه.
ياترى بتعملى ايه دلوقت؟ وكمال سأل عليا وقال بابا ولا لا، المرة دى مش هينفع أمسك العصاية من النص لازم اخد جنب والجانبين غالين عليا، جنب أهلى. وعزوتي وسندى وجنب مراتى حبيبتى وابنى ياريت ياندى ترحميني من عذابى وتاخدى انتى الخطوة دى هشيلها ليكى فوق راسى العمر كله.
وعند كمال فى الاوضه قاعد على المكتب وساند رأسه على ايده : مريم يا مريم عايزة أمسك اكسر رقبتك مرةعلى ال عملتيه ومرة على ال طلبتيه ما انكرش انى للحظه وحده فكرت فى ده بس مقدرتش تراجعت لكن انتى هان عليكى حبى هونت عليكى يا مريم.
