قصة بئر الحرمان من سلسلة حكاية قلوب وردية وأقنعه سوداء بقلم مروة حمدي

ااخد نفس عالى: عارف انى بظلمك ودايما رد فعلى بيكون بعد انفجار منك عشان بخاف اخسرك وخايف اكون المرة دى خسرتك فعلا، قدرتى تتعدى عنى ازاى الايام دى كلها يا مريم انا لا عارف اكل ولا اشرب ولا انام ياقلبك.

قام من مكانه وبعصبية: لا وهو أنا هفضل اكلم فى نفسى كده زى المجنون وهى هناك ولا فى بالها لا بقا ده انا اجيبها واكسر دماغها.

خرج لأمه فى نفس وقت خروج هانى

كمال: ماما انا رايح ارجع مريم.

وقبل ما يتحرك وقفته امه: استنى..

رجع بصلها وهى قالتله: مريم مشيت من نفسها محدش مشاها فالاصول انها ترجع برضه لوحدها.

كمال: بسس…

امه: من غير بس رنلى على خالك .

أداها التليفون وهى اول ما رد : ايه الحكاية يا اخويا يا كبير يا عاقل عاجبك عمايل بتك دى؟.

اخوها: انا مش عارف اقولك ايه يختى انا مضروب على الناحيتين من ناحية بنتى ومن ناحية انتى..

اخته وهى بتمسح دموعها: بنتك مشت من غير ما حد بمشيها ولأجل غلاوتك عندى انا هبعت كمال يجى ياخدها بس أعمل حسابك هعيد تربيتها واكسرلها ضلع.

اخوه بضحكه: اكسرى ال ٢٤ يابت ابويا.

قفلت معاه: روح هات مراتك.

هانى بسرعه شجاعه: وانا يا ماما.

امه: روح بس انشف شوية معاها فاهم لاحسن هتعلقلك الشبشب بعد كده.

هانى بضحكه: هوا اغير هدومى.

فتح كمال الباب ولسه هيخرج لقى واقفة على الباب وكانت لسه هتخبط

وقبل ما يدخل الأوضة وقف على صوت كمال وهو بيقول ” ندى”

ندى بكسوف: ينفع ادخل؟

كمال: وهو بيوسعلها: ده بيتك يا ام كمال.

كمال الصغنن: بابا بابا.

كمال الكبير بص بعيد وماسك نفسه بالعافية اته مياخدهوش فى حضنه وهو عارف ان الولد يقصده هو لانه بيقوله هو كمان يا بابا.

ندى بابتسامه وهى بتبص على كمال الصغير وبتقول لسلفها: كده تزعله؟ ده هيرمى نفسى من ايدى عليك.

بسرعه كمال اتلقاه بين ايديه وهو بيبوس فيه.

والجده ال قاعده ودموعها غلبتها: ما تجيب الواد يا كمال مفيش حيل اقوم اللاه.

جريت عليها ندى: ازيك يا طنط.

طبطبت عليها واخدتها فى حضنها: الحمدلله يابنتى، طولتوا الغيبة علينا.

ندى بدموع: حقك عليا سامحينى، كلنا بنغلط بس المهم نتعلم من الغلط.

شاورتلها برأسها على ال واقف ومديها ظهره مانع دمعته ال بتحارب تنزل اول ما سمع صوت ابنه واسمها.

وقفت وراءه: هانى.

اخدت نفس عالى يهدى بيه قلبه وهى قالت: لسه ليا مكان فى قلبك ولا غبائى ضيعه.